Gregorius de Grote

Gregorius I (Gregorius de Grote, 540-604 ). Hij is één der vier grote kerkvaders. Als enige van de vier ligt zijn belang niet op theologisch gebied. Gregorius is allesbehalve een denker. Zo nuchter, uitgekiend en praktisch als hij is op organisatorisch, administratief en financieel terrein, zo kinderlijk naïef en bijgelovig is hij als schrijver en theoloog.

Gregorius de Grote is, net als Leo I, zo'n paus die wereldlijke en geestelijke macht verenigt. Als prefect van Rome (hoogste bestuurder) wordt hij tenslotte, na tot monnik te zijn gewijd, ook bisschop. Hij neemt de verdediging van de stad op zich tegen de Longobarden, maar is ook een voortreffelijk zakenman. Heel belangrijk is zijn reorganisatie van de vele kerkelijke landgoederen in Zuid-Italië. Hij zorgt ervoor dat de in de oudheid al bestaande handel met Egypte weer van de grond komt. De groeiende inkomsten kan Rome uitstekend gebruiken. Tijdens zijn pontificaat groeit de pauselijke macht meer dan in de hele tijd ervoor en lang daarna. Ook op praktisch gebied doet hij veel voor de kerk. Hij is de grondlegger van de vocale kerkmuziek, het Gregoriaans. Ook de kerkelijke feestdagen worden door de Gregoriaanse kalender geregeld.