Andrej Andrejevitsj Gromyko, 1899-1989

Gromyko was van boeren komaf uit Wit-Rusland. In Moskou studeerde hij economische en politieke wetenschappen. De wetenschap kon hem maar kort bekoren, vandaar dat hij in 1939 in diplomatieke dienst trad. In de jaren 1939-1943 was hij medewerker aan de ambassade in de Verenigde Staten, waarna hij voor de SU in de VS ambassadeur werd.
In die hoedanigheid maakte hij de conferenties van Teheran, Jalta en Potsdam mee. Hij was ook aanwezig bij de oprichtingsvergadering van de Verenigde Naties in San Francisco.
In 1946 werd hij plaatsvervangend minister van buitenlandse zaken. Dat bracht hem ook in de Veiligheidsraad van de VN, waar hij tot 1949 deze post bleef vervullen.
Nadat Stalin overleden was in 1953 liet hij zich door Chroesjtsjov benoemen tot minister van buitenlandse zaken. Dat bleef hij tot 1985. Aan deze functie voegde hij in 1973 ook nog het invloedrijke lidmaatschap van het Politburo toe.
Onder Stalin kreeg hij niet de kans om zijn eigen ideeën over buitenlandse zaken naar voren te brengen. En ook onder Chroesjtsjov was dit eveneens het geval. Pas als Breznjev de scepter gaat zwaaien in de SU stippelt Gromyko zijn eigen beleid uit en kreeg daar ook de kans toe. Gromyko streefde naar gelijkwaardigheid van de SU met de VS, waarbij geprobeerd werd de Europese bondgenoten los te weken uit het NAVO-verband. Zonder veel resultaat echter.
In 1985 was zijn rol uitgespeeld en werd hij vervangen door Georgiër Sjevarnadze. De laatste zou een beter minister zijn in het uitdragen van de nieuwe koers van Michail Gorbatsjov. Gromyko werd afgescheept met het presidentschap van de SU, op dat moment niet meer dan een erebaantje zonder echte bevoegdheden. Drie jaar later moest hij ook deze functie neerleggen onder druk van de publieke opinie.

uit: Mulder, L. e.a., Historische Gids van de 20e eeuw. Apeldoorn, 1996. p. 169