Chroestsjov spreekt het XXste Partijcongres van de CPSU toe over de overgang van verschillende landen naar het socialisme, 25 februari 1956.

In verband met de grondige wijzigingen in de wereld doen zich ook nieuwe mogelijkheden voor met betrekking tot de overgang van landen en naties naar het socialisme.

Reeds aan de vooravond van de grote socialistische oktoberrevolutie schreef W.I. Lenin: "Alle naties zullen tot het socialisme geraken, - dit is onvermijdelijk, maar niet elke natie zal dat op precies dezelfde wijze doen. Elk zal daarbij iets van zich zelf bijdragen aan deze of gene vorm van democratie, van de dictatuur van het proletariaat, van het tempo waarin de socialistische omwenteling op de verschillende gebieden van het maatschappelijk leven tot stand zal worden gebracht. Niets is primitiever vanuit het gezichtspunt van de theorie, of belachelijke vanuit dat van de praktijk, in die opzicht een beeld van de toekomst « in naam van het historisch materialisme » in een eentonig grijs af te schilderen!" De historische ervaring heeft Lenins schitterende stelling ten volle bevestigd. Naast de sovjetvorm van de socialistische omvorming van de maatschappij kennen wij thans de volksdemocratie.

In Polen, Bulgarije, Tsjechoslowakije, Albanië en de andere Europese volksdemocratieën is deze vorm ontstaan en wordt deze gebruikt in overeenstemming met de concrete historische, sociale en economische omstandigheden en bijzonderheden van elk van deze landen. Deze vorm is in de loop van tien jaar grondig beproefd en heeft zijn waarde ten volle bevestigd. [...]

Het is waarschijnlijk dat er meer vormen van overgang naar het socialisme zullen zijn, die niet onvoorwaardelijk en onder alle omstandigheden met burgeroorlog verbonden zijn. Onze vijanden schilderen ons, leninisten, graag af als voorstanders van het overal en altijd toepassen van geweld. Inderdaad erkennen wij de noodzaak van revolutionaire omvorming van de kapitalistische maatschappij in een socialistische maatschappij. Dit onderscheidt de revolutionaire marxisten van de reformisten, de opportunisten. Er bestaat geen twijfel aan, dat in een aantal kapitalistische landen de gewelddadige omverwerping van de dictatuur van de bourgeoisie en de grote verscherping van de klassenstrijd onvermijdelijk zijn. Maar de vormen van de sociale revolutie verschillen. Het is niet waar, dat wij geweld en burgeroorlog beschouwen als de enige weg om de maatschappij te veranderen.