"De bezettingsmachten zullen hun best doen om in Duitsland de krachten uit te roeien die het zo lang tot een voorwerp van angst en haat hebben gemaakt en die het nu naar de totale nederlaag hebben geleid. Ze zijn vast van plan zowel het nationaal-socialisme, zijn bewapening, zijn oorlogsindustrie en zijn generale staf als alle militaire tradities uit te roeien. Ze streven ernaar de democratie te herstellen door middel van controle over het Duitse opvoedingssysteem, door een reorganisatie van het bestuur en de rechterlijke macht en door de bescherming van de vrijheid van meningsuiting, pers- en godsdienstvrijheid en het recht van vergadering. De Duitse industrie wordt gedecentraliseerd om een einde te maken aan de concentratie van de economische macht in kartels en monopolies. Het accent zal op de landbouw en de vredesindustrie worden gelegd.
De Duitse economische macht voor de oorlog moet uitgeschakeld worden. De Duitsers mogen geen hogere levensstandaard hebben dan hun voormalige slachtoffers, de volkeren van het voormalig bezette Europa. We zijn niet van plan opnieuw dezelfde fouten te maken, om van Duitsland herstelbetalingen in contanten te verlangen en het daarna leningen te verstrekken om ons te kunnen betalen. Deze keer zullen de reparaties in concrete goederen worden betaald die uit de Duitse hulpbronnen stammen en niet voor zijn vredesbehoeften nodig zijn. ... 
Conform het verdrag van Jalta hebben wij de provisorische regering om de bekendmaking van hun standpunt verzocht met betrekking tot de west- en noordgrenzen van Polen. Een aanzienlijk deel van de Russische bezettingszone in Duitsland werd vanaf de conferentie van Berlijn om bestuurstechnische redenen tot aan de definitieve vaststelling op de vredesconferentie aan Polen over gedragen. Bijna elke internationale overeenkomst bevat een compromis, ook de overeenkomst over Polen. Geen natie kan verwachten dat ze alles kan behouden wat ze wil. In het onderhavige geval zijn er veel dingen die het besluit van de conferentie in Potsdam met het oog op Polen rechtvaardigen. Een overeenkomst over een bepaalde linie, ook al was het een provisorische, was nodig om het nieuwe Polen toe te staan zich te organiseren en aan de andere kant de snelst mogelijke terugtrekking van de strijdkrachten te realiseren die het bevrijd hebben. Ten oosten van de Curzon-linie bevinden zich meer dan drie miljoen Polen die naar Polen worden teruggestuurd. Aan al deze mensen moeten onderkomens worden verschaft.
De gebieden in kwestie waren oorspronkelijk bevolkt door Duitsers, het merendeel van hen had deze gebieden echter reeds verlaten voor de invasie door de Russische troepen. Er werd medegedeeld dat in deze gebieden op het moment slechts nog anderhalf miljoen Duitsers wonen. De gebieden waarvan het bestuur nu in aan de Polen is overgedragen, zullen het Polen makkelijker maken om zijn bevolking te helpen en zullen het kortere en makkelijker te verdedigende grenzen geven. Als deze gebieden door Polen worden bewoond, zal een homogenere Poolse natie ontstaan. 
Het in Potsdam genomen besluit met betrekking tot Polen zal het fundamentele doel van de politiek van de Verenigde Naties tegenover Polen bevorderen, namelijk het creëren van een sterk, onafhankelijk en welvarend Polen met een regering die door het volk zelf gekozen moet worden. Er werd besloten om bij de vredesconferentie te adviseren een deel van Oost-Pruisen aan de Sovjet-Unie af te staan. Dat werd in reeds in Jalta overeengekomen. De Sovjet-Unie, die zoveel heeft bijgedragen aan de overwinning in Europa, zal op deze manier een ijsvrije haven op kosten van Duitsland krijgen. ... 
In Jalta werd besloten dat de drie regeringen gezamenlijk de verantwoordelijkheid op zich zullen nemen voor de oprichting van representatieve, op democratische partijen gebaseerde regeringen in de bevrijde landen en de satellietstaten van Europa. De verklaringen over Roemenië, Bulgarije en Hongarije werden in Berlijn bekrachtigd. Deze naties zullen niet gevormd worden door de invloedssferen van de een of andere mogendheid. Ze zullen nu worden geregeerd door de geallieerde controlecommissies, die uit vertegenwoordigers van de drie regeringen bestaan. In Berlijn werden verbeterde controlemaatregelen aangenomen. Deze staten worden gezamenlijk gecontroleerd totdat zij als leden van de internationale familie volledig gerehabiliteerd zijn. De geallieerde pers zal van nu af aan over volledige vrijheid beschikken om over de ontwikkelingen in Roemenië, Bulgarije, Hongarije en Finland te berichten. Ook met betrekking tot Polen werd dezelfde procedure opnieuw bekrachtigd.
Een van de hoofdoorzaken van de Europese oorlog tijdens de afgelopen twee eeuwen was de egoïstische controle van de Europese rivierlopen. Ik denk daarbij aan de Donau, de Zwarte Zee, de zee-engtes, de Rijn, het Noord-Oostzeekanaal en alle rivieren die de grens tussen twee of meer staten vormen. De Verenigde Staten hebben in Berlijn voorgesteld dat op al deze rivieren vrije scheepvaart moet heersen onder toezicht van organen die een gelijkwaardige behandeling van alle naties waarborgen. De leden van deze organen moeten vertegenwoordigers zijn van zowel de Sovjet-Unie en Frankrijk als van de staten die aan deze rivierlopen liggen. Over ons voorstel werd gediscussieerd en werd naar de raad van ministers van Buitenlandse Zaken verwezen. De Verenigde Staten zijn van plan om aan te dringen op aanname van het voorstel. 
Europa is thans aan het verhongeren. Als de winter zijn intrede doet zal de nood nog groter worden. Wanneer wij niet al het mogelijke doen om hulp te bieden dan lopen we de volgende winter het gevaar, te verliezen wat we in het afgelopen voorjaar tegen zo’n hoge prijs gewonnen hebben. Mensen die tot wanhoop zijn gebracht kunnen de structuur van de maatschappij verwoesten. Als wij Europa aan de ellende en de honger overleveren, riskeren wij bepaalde grondslagen van het maatschappelijk bestel prijs te geven waarop de hoop op wereldvrede gebaseerd is. Wij moeten naar de mate van onze krachten helpen en dat zullen we ook doen. ...
Op de conferentie van Potsdam dachten wij aan de dag van de overwinning op Japan. De regeringen van Groot-Brittannië, China en de Verenigde Staten hebben het Japanse volk gewaarschuwd voor hetgeen het te wachten staat. Onze waarschuwing werd in de wind geslagen en onze capitulatie voorwaarden werden afgewezen. Daarna konden de Japanners zelf vaststellen waar onze atoombom toe in staat is. De wereld zal er kennis van nemen dat de eerste atoombom op de militaire basis Hiroshima is gegooid. Wij wilden namelijk zoveel mogelijk vermijden dat er burgers zouden omkomen. Maar deze aanval is slechts het begin van wat er komen gaat. 
Als Japan niet capituleert moeten er meer atoombommen op de Japanse bewapeningsindustrie worden gegooid en dan zullen helaas vele duizenden burgers om het leven komen. Ik verzoek de Japanse burgerbevolking dringend om onmiddellijk die industriesteden te verlaten en zich te onttrekken aan de vernietiging. Ik leg verantwoording af over het tragische belang van de atoombom. De Amerikaanse regering heeft geenszins luchthartig besloten tot de productie van deze bom en het gebruik ervan. Wij wisten dat onze vijanden research deden om de atoombom te vervaardigen. We weten ook dat ze daar bijna in geslaagd waren. 
Wij zijn ons ervan bewust dat ons land en alle andere vredelievende naties, ja onze hele civilisatie door een ramp zou zijn getroffen als de vijanden deze uitvinding als eerste zouden hebben gedaan. Daarom zagen we ons gedwongen om langdurig onderzoek te doen, waar zeer hoge kosten aan verbonden waren. We hebben de wedloop met de Duitsers gewonnen. Na de uitvinding van de atoombom zijn we overgegaan van het gebruik ervan. Wij hebben het wapen ingezet tegen diegene die ons zonder waarschuwing in Pearl Harbor aanvielen, die Amerikaanse krijgsgevangenen uitgehongerd, mishandeld en ter dood gebracht hebben, tegen diegene die tenslotte hebben nagelaten de internationale oorlogswetten in acht te nemen. We hebben de bom gebruikt om te oorlog te verkorten en om het leven van duizenden jonge Amerikanen te sparen. We zullen doorgaan met het gebruik ervan, totdat alles is verwoest wat Japan in staat stelt om oorlog te voeren. Alleen de capitulatie zal ons kunnen stoppen. 
De atoombom is veel te gevaarlijk om blootgesteld te worden aan een wereld zonder wetten. Om deze reden zijn Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, die het geheim van de vervaardiging ervan kennen, niet van plan om dit geheim te onthullen voordat er controlemiddelen zijn gevonden om de bom te beheersen, zodat wijzelf en de rest van de wereld tegen het gevaar van de totale verwoesting beschermd worden. Afgelopen mei heeft minister van Oorlog Stimson op mijn voorstel een comité aangesteld dat de plannen voor de toekomstige controle van deze bom moet voorbereiden. Ik zal het congres verzoeken om ook een steentje bij te dragen, opdat de vervaardiging en het gebruik van de bom beheerst worden en zijn energie ingezet wordt voor de wereldvrede. 
Wij moeten als garanten van deze nieuwe krachtbron elke vorm van misbruik zien te voorkomen, wij moeten het gebruik ervan in dienst van de mensheid stellen. Op onze schouders rust een enorme verantwoordelijkheid. Wij danken God dat wij, en niet onze vijanden, deze verantwoordelijkheid moeten dragen. Wij vragen God om ons bij het gebruik van de bom volgens zijn inzichten te leiden. ... 
De overwinning was meer dan alleen een overwinning van de legers. Het was een overwinning van de ene levenswijze op de andere. Het was een overwinning van het ideaal dat gebaseerd is op de mensenrechten, de menselijke waardigheid en een staatsopvatting die de staat als dienaar en niet als heerser van het volk beschouwd. Een vrij volk heeft laten zien dat het in staat is beroepssoldaten te verslaan, van wie de enige morele wapens bestaan uit gehoorzaamheid en verering van geweld. 
Als wij zeggen dat wij als de machtigste mogendheid op aarde, als de machtigste staat in de hele geschiedenis uit deze oorlog te voorschijn zijn gekomen dan is dat waar, maar niet in de zin zoals velen geloven. Er is een nieuw feit geconstateerd, namelijk het feit dat er een gemeenschap van verschillende naties ontstaat die zichzelf regeert en dat deze gemeenschap machtiger, volhardende en creatiever is dan elke andere gemeenschapsvorm, hoe gedisciplineerd en gecentraliseerd deze ook mag zijn. We weten ook dat de begrippen werk en menselijke waardigheid geen sentimentele utopie zijn, een ijdele hoop of een retorische versiering. Ze vormen de sterkste en vruchtbaarste kracht ter wereld. 
Laten wij deze kracht, al onze hulpbronnen en al onze vaardigheden aanwenden voor een rechtvaardige en duurzame vrede. De drie mogendheden zijn nu vastbesloten een dergelijke vrede tot stand te brengen, nauwer verbonden dan ooit. Vanuit Teheran en de Krim, van San Francisco en Berlijn marcheren we gezamenlijk naar ons grote doel."