Opent de gevangenissen!

Camille Desmoulins behoorde tot de meest radicale groepering binnen de revolutie. Hij bracht een nieuwe krant uit in december 1793: Le vieux Cordelier. Desmoulins was het principieel niet eens met Robespierre en de toepassing van terreur, hoewel in andere opzichten hij en Robespierre juist wel weer het goed met elkaar konden vinden. Desmoulins roept op om de Terreur te beëindigen:

"Opent de gevangenisdeuren voor die tweehonderdduizend burgers die u ‘verdacht’ noemt, want in de Verklaring van de Rechten is er geen sprake van een huis van verdenking; daar zijn alleen maar huizen van bewaring. De verdenking heeft geen gevangenissen, maar alleen de openbare aanklager; er bestaan geen verdachte mensen, er bestaan alleen verdachten van door de wet bepaalde delicten.

En geloof toch niet dat deze maatregel de Republiek noodlottig zou zijn. Het zou de meest revolutionaire maatregel zijn die u ooit hebt genomen. U wilt al uw vijanden door de guillotine uitroeien! Maar was er ooi een groter dwaasheid? Kunt u één enkeling op het schavot laten omkomen zonder u tien vijanden te maken onder zijn familie en zijn vrienden? Gelooft u dat deze vrouwen, deze grijsaards, deze zieken, deze egoïsten, deze achterblijvers van de revolutie werkelijk gevaarlijk zijn? Van uw vijanden is onder u niets anders overgebleven dan de lafaards en de zieken. De dapperen en sterken zijn geëmigreerd. Zij zijn in Lyon en de Vendée omgekomen; het hele restant is uw woede niet waard."

Uit: Janssen Perio, E.M., Vrijheid, gelijkheid en de broederschap van Kaïn en Abel. Getuigenissen en documenten over de Franse Revolutie. Baarn, 1989, p