Het uiterlijk vertoon van Robespierre

Hij had een stijve, rechte houding, en had een doelbewuste, snelle en wat krampachtige loop. Vaak balde hij zijn vuisten alsof er sprake was van een samentrekking van de zenuwen, en een vergelijkbare samentrekking was te zien bij zijn nek en zijn schouders, die hij krampachtig naar links en recht s bewoog. Zijn kleding was keurig en modieus, en zijn haar was altijd goed verzorgd. Zijn gezicht, met een vrij ontevreden uitdrukking, had niets opmerkelijks; zijn gelaatskleur was asgrauw en bleek, zijn ogen stonden mat en melancholiek, terwijl het herhaaldelijk knipperen mogelijk het gevolg was van de eerder genoemde zenuwtrekken. Hij droeg steevast een bril met groengetinte glazen. Hij had geleerd zijn stem, die van nature scherp kraste, zachter te doen klinken en zijn accent van Artois een aantrekkelijk te geven; maar hij keek een eerlijk man nooit recht in zijn gezicht.

uit: Scurr, Ruth, Fatale Zuiverheid. Robespierre en de Franse Revolutie. Amsterdam, 2006. p. 21