Chronologie van het ontstaan van Israël
|
|
| 1517 | De Turken nemen Palestina in bezit |
| 1862 | Moses Hess schrijft Rom und Jerusalem |
| 1882 | Pogroms in Rusland. De
arts Leo Pinkser uit Odessa schrijft Auto-Emanzipation, waarin hij de vorming van
een vaderland voor de joden bepleit. Het BILU-manifest verschijnt. |
| 1882-1903 | Eerste immigratiegolf |
| 1895 | Affaire Dreyfus |
| 1896 | Theodor Herzl schrijft Der Judenstaat, waarin het georganiseerde zionisme wordt voorgestaan. |
| 1897 | Eerste Zionistische Wereldcongres te Bazel, waarTheodor Herzl hartstochteljk wordt toegejuicht. Hij spreekt o.a. over de noodzaak van natievorming. |
| 1903 | Oegandacrisis |
| 1904 | Theodor Herzl overlijdt |
| 1907 | Oprichting van het zionistische Palestinabureau in Jaffa, mogelijk geworden door de door Chaim Weizmann bewerkte vereniging van verschillende zionistische stromingen. |
| 1904-1914 | Tweede immigratiegolf. Vele socialisten onder hen trekken naar Palestina. Uit hun aanwezigheid ontstaat later de socialistische partij, de Mapai. De eerste kibboetsim worden door hen gesticht. |
| 1914 | Turkse rijk aan de kant van de Centralen in WO I. Groot-Brittannië tracht Arabische anti-Turkse gevoelens voor de Geallieerde zaak te mobiliseren. De legendarische Lawrence of Arabia speelt hierbij een voorname rol. |
| 1917 | Dankzij de bemiddeling van Chaim Weizman komt de Balfourdeclaration tot stand. Het Midden-Oosten wordt meer en meer een speelbal van de grootmachten. |
| 1918 | Oktober val van Damascus. Publicatie van het Sykes-Picot verdrag. |
| 1919 | Emir Feisal stelt dat Syrië groot genoeg is voor Arabieren én joden. |
| 1920 | Bij het Verdrag van San Remo ziet Turkije af van Palestina. Engeland vervangt het militair bestuur over Palestina door een civiel bestuur. |
| 1919-1924 | Derde immigratiebeweging onder invloed van de Balfourdeclaration |
| 1922 | De Raad van de Volkenbond wijst Engeland het mandaat over Palestina toe. Het wordt van kracht op 29 september 1923. Op 10 augustus wordt de Palestijnse grondwet uitgevaardigd, welke het verzet oproept van de Arabieren, die de verkiezingen voor een wetgevend lichaam boycotten. |
| 1928 | Het zevende Arabische congres eist 'na tien jaar van absoluut koloniaal bestuur' een democratische regering voor Palestina. Deze eis wordt in 1935 opnieuw gesteld door alle Arabische partijen, nadat de aankondiging van de vorming van een wetgevend lichaam ditmaal vooral op zionistisch verzet is gestuit. |
| 1929 | Op het Zionistische Congres in Zürich wordt het Jewish Agency opgericht. Tezelfdertijd breken in Jeruzalem, Hebron en Safad Arabische onlusten uit. |
| 1930 | De Britse regering stelt in mei in een Witboek een politiek vast van begrenzing der joodse immigratie. |
| 1924-1938 | Vierde en vijfde immigratiegolf. Veel joden uit VS en Duitsland trekken naar Palestina. |
| 1931 | Panarabisch congres in Jeruzalem |
| 1933 | Hitler komt aan de macht |
| 1936 | Engeland erkent de volledige onafhankelijkheid van Egypte. Arabisch verzet tegen joodse immigratie leidt tot anti-Britse opstand van Arabische bevolking in Palestina. Groei van sympathie voor de positie van de Arabieren in Palestina; Engeland steunt afwisselend de Arabische partisanen en de joodse Haganah. |
| 1937 | Rapport-Peel waarin verdeling van Palestina wordt voorgesteld en een joodse staat aanbevolen wordt. |
| 1938 | Onder Arabische druk beperkt Gr.-Brittannië immigratie. |
| 1939 | Een Witboek van de Britse regering verwerpt het idee van een soevereine joodse staat in Palestina. Aan Palestina wordt onafhankelijkheid binnen tien jaar beloofd. Beperking van joodse immigratie tot 75.000 over vijf jaar verdeeld. Aankoop van grond door joden in sommige delen van Palestina verboden. |
| 1941 | Op 29 mei 1941 houdt Anthony Eden (minister van Buitenlandse Zaken) zijn Mansion House redevoering, waarin hij steun toezegt aan het Arabische eenheidsstreven. |
| 1940-1945 | De Jewish Agency staat
aan de zijde van de Geallieerden en bouwt in Palestina een geallieerd verzorgingscentrum.
Vanaf 1942 maakt een joodse vrijwilligersbrigade deel uit van het Britse leger. De joodse
terroristenorganisatie echter pleegt verzet tegen de Witboek-politiek, welke in en na de
oorlog wordt voortgezet. De Arabieren en met name de Groot Moefti van Jeruzalem neigen
naar de zijde van de As-mogendheden. Op 22 maart wordt in Caïro de Arabische LIga opgericht, waarvan Egypte, Saudi-Arabië, Trans-Jordanië, Libanon, Irak, Jemen en Syrië van meet af aan lid zijn. Na de beëindiging van de oorlog in Europa eist de zionistische beweging een onmiddellijke beëindiging van de Britse Witboek-politiek. |
| 1947 | Resolutie in de Algemene Vergadering van de VN over de stichting van een joodse staat in Palestina. |
| 1948 | Britten trekken zich terug uit Palestina. Op 14 mei wordt de staat Israël uitgeroepen door Ben Goerion. Weizmann wordt tot president gekozen. De onafhankelijkheidsoorlog breekt uit. |
| 1950 | Wet op de Terugkeer |
| 1952 | Nasser neemt zonder bloedvergieten de macht in Egypte over. |
| 1956 | Op 26 juli kondigt Nasser aan dat het Suezkanaal door Egypte genationaliseerd zal worden. Binnen enkele maanden leidt dit tot de Suezcrisis en Sinaïcampagne. De spanning tussen de grootmachten loopt op. De sovjet Unie veroordeelt het ingrijpen van Israël. |
| 1957 | Eisenhower komt met een nieuwe doctrine voor de buitenlandse politiek van de VS als nasleep van de Suezcrisis. |
| 1958 | Staatsgreep in Irak. Amerikanen interveniëren in Libanon. |
| 1964 | De Palestine Liberation Organization wordt opgericht. Yasser Arafat neemt de leiding van deze organisatie op zich. |
| 1967 | Zesdaagse Oorlog. Jeruzalem komt geheel in handen van Israël. Golan-hoogte, Gaza-strook en Sinaï veroverd door Israël. De Veiligheidssraad van de VN neemt Resolutie 242 aan waarin Israël wordt opgeroepen zich terug te trekken uit de bezette gebieden. |
| 1969 | al-Fatah smelt samen met de PLO onder leiding van Arafat. Golda Meir wordt premier van Israël. |
| 1970 | Nasser overlijdt. Hij wordt opgevolgd door Sadat. |
| 1971 | Abba Eban stelt in een rede zijn vijf wegen naar vrede voor. |
| 1973 | Oktober- of Yom Kippoer oorlog. |
| 1975 | Burgeroorlog in Libanon |
| 1978 | Accoorden van Camp David tussen Egypte en Israël. De door Israël bezette Sinaï-woestijn wordt teruggegeven aan Egypte. |
| 1979 | Een formeel vredesakkoord tussen Egypte en Israël. Egypte verlaat de Arabische Liga. De shah in Iran wordt afgezet; Russen vallen Afghanistan binnen. |
| 1980-81 | Iran en Irak raken met elkaar in oorlog |
| 1981 | Sadat wordt vermoord |
| 1982 | Israël ontruimt de Sinaï-woestijn. Van de kant Israël volgt een invasie in Libanon om een einde te maken aan de aanvallen van Palestijnse guerilla´s. Arafat verplaatst zijn hoofdkwartier naar Tunis. |
| 1987 | Begin van de Palestijnse opstand of intifadah in de bezette gebieden. |
| 1990 | Irak bezet Koeweit. Dit leidt tot de Golfcrisis. De PLO kiest de kant van Saddam Hoessein en verliest veel steun onder Arabische leiders. |
| 1991 | Uitbreken van de Golfoorlog tegen Irak. Israël wordt bedreigd met Scud-raketten en gifgas. Door ingrijpen van een coalitie van Westerse en Arabische mogendheden wordt Koeweit bevrijd. |
| 1993 |
In Oslo komt het tot een akkoord over de wijze waarop een Palestijnse staat gestalte zou moeten krijgen. De Arbeiderspartij is vóór, de Likud is tegen. |
 |
|