 |
Ibn Saoed (1880-1953), of voluit Abdul Aziz Ibn Abdur Rahman Al Sa'ud, behoorde tot de secte der Wahabieten. Hij zorgde er voor dat allerlei bedoeïnenstammen zich verenigden tegen de Turken. Vanaf 1902 voert hij deze aan in een revolte tegen de Turken. Hij is zo succesvol dat hij Riyad inneemt.
Na de Eerste Wereldoorlog vecht Ibn Saoed vanaf mei 1919 tot december 1925 tegen Hoessein en tegen de heersers van de kust van de Perzische Golf. In 1924-1925 weet Ibn Saoed de steden Mekka, Jedda en Medina te veroveren. Het jaar daarop (1926, januari) wordt hij uitgeroepen tot heer over de Hejaz en de Nejd. Al spoedig volgt in 1927 erkenning door de Britten, die dus Hoessein lieten vallen. In 1932 hernoemde hij zijn gebied Saoedi Arabië. De olievelden worden in exploitatie gegeven van de Amerikanen, waarmee een langdurig bondgenootschappelijk verkeer ontstaat. Ook in de Tweede Wereldoorlog is Ibn Saoed een zéér trouw bondgenoot van de Geallieerden. Na zijn dood in 1953 wordt hij achtereenvolgens door zijn zoons opgevolgd, waarvan op dit moment Fahd sinds 1982 op de troon zit. Maar inmiddels is er natuurlijk het nodige gepasseerd in het Midden-Oosten en zijn de spanningen tussen Arabieren en joden al enige malen tot uitbarsting gekomen.
|