Het Rapport Peel, 1937

Naar aanleiding van het groeiende Arabische verzet tegen het Engelse bestuur en de Arabische aanvallen op Joodse gemeenschappen in Palestina verscheen in 1937 het rapport van de door de regering te Londen onder leiding van Peel ingestelde commissie. In dit rapport stond:

Er is een niet te onderdrukken conflict gerezen tussen twee nationale gemeenschappen binnen de enge grenzen van een klein land. Ongeveer 1.000.000 Arabieren voeren een openlijke of latente strijd tegen 400.000 Joden. Ze bezitten geen gemeenschappelijke basis. De Arabische gemeenschap heeft een overwegend Aziatisch, de Joodse gemeenschap een overwegend Europees karakter. Ze hebben een verschillende godsdienst en taal. Hun culturele en sociale leven, hun manieren van denken en zich gedragen zijn onverenigbaar als hun nationale aspiraties. De Arabieren en Joden zouden mogelijk kunnen leren om samen te leven en te werken in Palestina als ze een oprechte poging zouden doen om hun nationale idealen te verzoenen en te combineren om op die manier na verloop van tijd een gezamenlijke of dubbele nationaliteit op te bouwen. Maar dit is voor hen onmogelijk. De oorlog en wat daarop volgde hebben alle Arabieren bezield met de hoop om in een vrije, verenigde Arabische wereld de traditie van de Arabische Gouden Eeuw te doen herleven. De Joden worden eveneens bezield door hun historisch verleden. Ze willen tonen wat de Joodse natie tot stand kan brengen, wanneer deze tot het land van haar geboorte terugkeert. Een nationale assimilatie tussen Arabieren en Joden is dus uitgesloten ...