Lamoraal, graaf van Egmond (1522-1568)

Deze telg uit een van de oudste en meest gegoede Hollandse adelsfamilies had onder Karel V bewezen een geducht krijgsheer te zijn. Via moerskant was hij met de koning verwant, vandaar dat hij stadhouder van Vlaanderen was. Bovendien trouwde hij met Sabina van Beieren, een zeer rijke erfdochter. Hoewel zijn naam anders doet vermoeden, was hij geen Hollander, maar een Waal. Zijn vader had zich al in Henegouwen gevestigd en Lamoraal werd dan ook in Henegouwen geboren. In Spanje kreeg hij zijn militaire opleiding. Hij was ten nauwste betrokken bij de grote overwinningen op Frankrijk: Saint-Quentin (1557) en Grevelingen (1558). Door zijn vele familiebanden in feite was hij meer wereldburger dan inwoner van de Lage Landen. Lamoraal was een beminnelijk man in de omgang die zich liet leiden door Willem van Oranje. Erg veel originele gedachten schijnt hij niet gehad te hebben. Als lid van de hoge adel maakte hij ook de uit van de Raad van State. Samen met Willem van Oranje was hij een verklaard tegenstander van Granvelle. Hij ondertekent - welhaast vanzelfsprekend - de brief van Willem van Oranje aan Filips waarin zij zich beklagen wel verantwordelijkheid te moeten dragen voor besluiten maar als lid van de Raad van State slechts een adviserende stem hebben. Hoorne, Oranje en Lamoraal dringen er op aan bij Filips dat Granvelle zou vertrekken. Als Granvelle niet zou gaan, dan zouden zij hun ontslag uit de Raad van State aanbieden. In 1565 werd Lamoraal naar Spanje gestuurd om de verlangens van de hoge adel bij Filips onder de aandacht te brengen. Veel heeft Lamoraal niet weten te bereiken en moest onverrichter zake weer terug keren. Na de Beeldenstorm was hij niet tot gewapend verzet te bewegen. Hij legde dan ook onmiddellijk de verlangde nieuwe eed van trouw aan de koning af toe Margaretha daartoe verzocht. Zijn trouw aan zowel Willem van Oranje als aan Filips II heeft hij met de dood moeten bekopen: hij werd door Alva gearresteerd, voor de Bloedraad gebracht en na een proces onthoofd.


terug