'Aan de toekomstige generatie partijleiders'. Uit het testament van Boecharin, eind 1936

Ik verlaat dit leven. Ik buig het hoofd niet voor de proletarische bijl, die onverbiddelijk maar ook eerbaar moet zijn. Ik voel mijn onmacht tegenover de hele machine die, vermoedelijk gebruik makend van methoden uit de middeleeuwen, een gigantische kracht bezit, georganiseerde laster fabriceert en gedurfd en overtuigt handelt. [...]

In deze mogelijk laatste dagen van mijn leven ben ik er zeker van dat de zeef van de geschiedenis vroeg of laat het vuil van mijn hoofd zal spoelen. [...]
Ik verzoek de nieuwe, jonge en eerlijke generatie partijleiders mijn brief voor het plenum van het CC voor te lezen, mij te rehabiliteren en weer in de partij op te nemen. Weet wel, kameraden, dat op het vaandel dat u in uw zegenrijke tocht naar het communisme meedraagt, ook mijn bloeddruppels zitten.