Verklaring van Bui Nang Phan

Ik, een voormalig officier in het leger van Zuid-Vietnam, heb bijna zeven jaar in een communistisch heropvoedingskamp gezeten en werd eind 1981 ontslagen, waarna ik werd gedwongen in een agrarische sector te werken (het betekende dat ik van de ene gevangenis in de andere kwam). Ik dook meteen onder in Saigon en een paar dagen later ging ik met enkele vrienden op een bootje. Zonder voedsel vluchtten wij uit Vietnam. Gelukkig werden wij opgepikt door het schip 'Cap Anamur' en ben ik in maart 1982 in Nederland aangekomen.

Tijdens die heropvoedingsperiode heb ik in totaal in zes verschillende kampen gezeten, waarvan de laatste jaren in het kamp Song Cai. In dit kamp bevinden zich ruim 1000 gevangenen. Ze behoren tot allerlei categorieën van de maatschappij, zoals hieronder vermeld:

- 200 hergevangenen: zij waren oude gevangenen die voorheen werden vrijgelaten en later weer gearresteerd;

- 100 religieuze gevangenen, waaronder dominees, pastoors, boeddhistische monniken en andere godsdienstige ambtsdragers die beschuldigd werden imperialistisch en reactionair godsdienstonderwijs verspreid te hebben;

- 100 verzetsstrijders: zij zijn de intellectuelen, de jongemannen, de studenten of de mensen die niet met de communistische overheid wilden samenwerken; diegenen die vrije begrippen en opvattingen hebben. De meesten kwamen nooit voor de rechtbank,maar werden direct gevonnist met eens straf van 20 jaar of levenslang;

- ongeveer 100 gevangenen behoorden tot het centrale bestuur, onder arrest vanaf 1975. Tot deze categorie behoorde ikzelf;

- de resterende 500 zijn bijvoorbeeld: smokkelaars, gokkers, prostituées,daklozen, mensen die verdacht worden van stelen ...

Er werd zeven jaar geleden een 13-jarige jongen gearresteerd die op een vuilnisbelt voedsel liep te zoeken. Hij is tot zijn 20e jaar gevangen gehouden, omdat hij op die vuilnisbelt een lijk zag liggen en toen werd verdacht een communistisch kaderlid te hebben vermoord. Een andere, 14-jarige jongen liep twee dagen van huis weg, waarop zijn ouders naar de gemeentelijke politie gingen om te vragen of hij een paar dagen in een opvoedingsgesticht kon komen. Maar tot nu toe zit hij nog in dat gevangenkamp, ondanks het feit dat zijn ouders gevraagd hebben hem vrij te laten. Er zijn baby's in het kamp geboren. Ze verblijven daar nog steeds met hun moeders, die vroeger de secretaressen, leraressen of ambtenaressen van het oude regime waren. Eigenlijk is het hele land één groot concentratiekamp geworden. De communisten kunnen wrede methoden toepassen; daarin zijn zij erg bekwaam. (uit: Ned. Dagbld, 6 mei 1982)

terug